Sunday, March 18, 2018

Marraige is not the solution to all problems

This is my telugu post in Momspresso about how Indian parents sometimes think that marriage is the solution to change their spoilt sons. What they don't realize is that they are putting a girl's life is at stake in this gamble. Clink on the link to read more about my opinion on this topic:

Saturday, March 17, 2018

My post about Indian Son-in-laws

I started writing blogs in one more website called, I wrote a post about how in India, son-in-laws are treated like chief guests and given a lot of perks. Clink on this link to read my views about it.

Indian Son-In-Law: Permanent Guest Of Honor

Tuesday, February 20, 2018

What should shape our identity?

Image source: Pexels
The other website that I write blogs on, has started a campaign where moms are asked to define their identity. Some bloggers wrote that their profession is their identity. Some wrote how their identity changed from a daughter to a wife to a mom. Some wrote that their gender is their identity. I didn't contribute there yet. But that topic created so many questions in my mind like why are there so many layers to our identities? What actually shapes our identity? Which layer will we use most often to identify ourselves? Why our name is just not enough to identify ourselves? These questions motivated me to think/research/write my views on the concept of identity.

Generally when we introduce ourselves to someone by saying our name, most of the times, some of these questions will be asked after that:

What is your ethnicity?
Which country are you from?
Which part of India?
Where in south?
Which city/town from Andhra?
What is your religion?
What is your caste?
What is your sub caste?
What is your education?
Do you work?
How much do you earn?
Are you single or married?
What is your social status?
etc etc

See, just like an onion, we have so many layers to our identity. Based on our answers we will be categorized and moved to a group where we will find people who have more things in common with us. This way so many groups will be created and one group will look down upon the other because they cannot identify themselves with the others. Our identity will decide how we are going to experience life. For example how we will be treated, who will be our friends etc is all based on which group you belong to.

So is it good to have so many layers?May be. If we all have same identities then it gets boring. Variety is always good. The problem comes when this variety leads to racism, discrimination and oppression. This happens because we are clueless about anyone who looks or behaves different from us. We don't ask questions but just make assumptions and try to separate people. Instead why don't we accept our differences, strive to learn about others and make this world a peaceful place to live.
Image source: Google

All these layers are our external identities which are decided by how others perceive us. Sometimes we don't have any control on those identities. For example we cannot control where we will be born, who we will be born to, which religion we will be born into etc and some of these identities can also be subjected to change. For example I can go from a richest person to a pauper or from an atheist to a theist etc. Unfortunately our self worth is decided by these external identities and I feel that is not correct. There is one more identity beneath all these layers and that is our self identity or internal identity.

 Now what shapes our internal identity? Our actions, our emotional strength and our ideologies will shape that. This is what should matter to our identity. We want people to remember us for our good deeds even when we are not here. May be that is the reason why people still remember Mother Theresa because she was so kindhearted and dedicated her whole life in serving people.

To conclude, our identity should be shaped by our personal values and qualities and we all should work on improving those to create a meaningful and purposeful life.

Image source: Pinterest
Of course we cannot ignore the external factors because we need some of those for survival but let us not stress so much on something that can be subjected to change.

Image source: Google

Author's note: Do you like what you read? Please leave a comment for me and if possible, please share my post with your friends. Thank you 🙏

Saturday, February 3, 2018

The lost art of letter writing

Images from "Pexels"
I am a Piscean so I get super nostalgic(just like that) sometimes and when I do, I go through my collection of old memories. Today was one of those days. I was going through the letters and cards my friends/family sent me long time back and I was surprised to see how much we used to communicate with each other through letters and how freely we were able to express our feelings through words. Whenever I used to write letters to my cousin or my best friend and I used to fill up pages, my dad used to joke that " I hope you use these many pages in your exams as well" 😜😄.

I am still in touch with all these friends/family through Facebook and Whatsapp of course. I must say that with text messages, e-mails, Facebook, Twitter and Whatsapp, communication has become very easy. But I feel all these are missing that personal touch that a handwritten letter or a card had. I don't know why but even though people are more accessible now, we still don't communicate so much. Could it  be because of the limit on number of characters you can type or could it be because we are too lazy to type or could it be because we just want to create this impression that we are always busy. Unless there is some thing important to say, the communication now a days is limited to an occasional hi here and there (no heart-to-heart conversations) or sending forwards and with the invent of acronyms people are too lazy to even type messages completely.  For example, to send 'OK' now they just send 'k'. I mean how lazy can you be to not able to type 2 letters and with the addition of emojis, we don't even have to tell how we are feeling, just pick an appropriate emoji and send it across and let the other person interpret what we are trying to convey. (Confession time: I am guilty of using too many emojis too. Can't help it they are so cute 😉). So you see how limited the communication has become. I am not blaming social media here. Just saying may be we don't know how to utilize it. 

Image source: Pexels
With letters there was no limit on how much you can say or write but it required a lot of effort and patience. I remember buying inland letters/postcards, special letter pads(for special people 😉), ink pens, markers, stickers(our version of emojis), special envelopes, stamps etc. Then came writing the letter part. I was an introvert when I was a kid. So I always had a problem talking to people face-to face (some were excluded of course) but never had problems in conveying my messages through notes and letters. Letters used to be my source of venting because they helped me express my feelings and emotions (not emoticons 😃) freely. It was like I am still talking to this person but on paper. After posting the letter there used to be a long wait for the reply. I knew that it would take time but I also knew that a reply would surely come, safe and sound. So the wait was worth it. These letters helped me a lot in different phases of my life and I am so thankful to all those people who used to take time to read my letters and reply promptly with the right advice or suggestions. It's a very good feeling to know that someone has really taken so much time and effort to stay in touch with me. Of course there were telephones too as an alternate for communication but there was a time limit on that too.

 Letters also guaranteed privacy. We used to put our blind trust in the postman that he/she will deliver our letters without snooping. Also there was this trust on the recipient(s) that the information shared is just between them and us. I don't know if we can say for sure that social media guarantees privacy.

Inland letters and post cards
Each letter/card has a memory attached with it. I remember when we were in school/college, we all used to save our pocket money when we knew a friend's birthday is coming up. We used to use that money to buy a greeting card and a small gift and it was always a pleasure to see that smile on the friend's face after they receive them. Even though the greeting card had printed message on it, we still used to add our words/art work to it to make it even more special. See small things like these used to bring so much joy and they still do whenever you look at those cards/letters. While writing this post I realized how much I miss writing letters (personal letters of course not leave letters and formal letters. Sorry bad joke) and receiving letters.

As of now the only handwritten communication that I am enjoying are the notes that my daughter keeps writing to me whenever she gets a chance. Although its the same message most of the times, I still cherish them because they all have her personal touch in the form of her handwriting and drawings etc. I love the effort she puts in.

One of my daughter's notes
To summarize, these are the advantages of the hand written letters/notes/cards:
  1. Memories to hold on to
  2. Ensures privacy
  3. Medium to express care/concern for each other
  4. Helps with creativity
  5. Limitless communication
I am sure people born in India before 1995 can relate more to my post. I hope I took you on a trip down the memory lane with my post. Finally I want to finish this post with a hope that this art of letter writing is not lost forever and makes a come back soon.

Tuesday, October 31, 2017

10 ironies you see in India

Before I list the ironies I want to make it to clear that this is not an attempt to show India in a bad light. I love my country and it's rich culture and diversity. But we have to accept that these ironies does exist in our country(please correct me if I am wrong)  and it is high time we start questioning some and bring the change. 

Here goes the list:

  • Some people pray to goddesses but consider a girl child unlucky or a burden. Unfortunately some families kill or abandon the girl child. How inhuman 😔
Image source: Pexels

  • Some men worship goddesses Lakshmi and Durga and don't mind bowing their head infront of them but come home and abuse their wife or daughters.  Now when I say abuse, it is not just physical. There is emotional abuse too because their ego gets in the way to accept that women  are superior to them. 

Image source: Pixabay

  • A woman is impure when she is menstruating but she is considered unlucky if she doesn't because then she won't be able to bear a child. Things are changing a bit these days thankfully. Previously they used to make women sit aside and no one were allowed to touch them or their stuff as though they are untouchables. They were not allowed to enter kitchen or do any work in the house. Women won't enter temples even now. One of the logic I can think of, to make all these sense is, in olden days, mostly it used to be joint families so there will be so much housework to do so that's why women were given break intentionally. Temples used to be in the outskirts of the villages so it was a long commute and maybe that's why they were not taken so they can rest well. I can't guess the logic behind untouchability though.
Image source: Pixabay

  • People take a dip in the holy rivers to wash their sins but then they throw trash in the same rivers and pollute them. Thankfully the government has taken a note of it and started "Clean Ganga" project.  Hope they make all the rivers clean again and instead of relying on just government to do everything, I hope people  too take the initiative and start maintaining the rivers cleans. 

Image source: Pixabay

  • People criticize  government for everything but want government jobs .
Image source: Pixabay

  • You have to look both ways before crossing a one-way road.  
Image source: Pixabay

  •  People buy screen guards to protect their smartphones but never bother to wear helmet while riding their bikes. Even after learning about so many accidents that are happening, people are still so careless. I have seen helmets hanging on to the handle while the person is riding the bike and they will just put it on their head when they see cops patrolling the streets. Some of the reasons I heard for not wearing a helmet are: Hair loss, headaches, hair style gets spoilt etc. These are nothing compared to your life so please be safe. 
Image source: Pixabay

  • People doesn't care about traffic lights as much as they care about seeing a black cat. I always wonder what the black cat must be thinking when it comes out and sees people crossing it's way. 😏😏😏
Image source: Pixabay

  • Talking to strangers is not ok but it is ok to marry one. This is slowly changing a bit. Whether it is arranged or love marriage, now boys and girls are given a chance to know each other before they decide to go ahead with the wedding. 

Image source: Pixabay

  • The person who lectures others about how to make the country better will take dowry in the marriage. It is so unfortunate that dowry is still prevalent in our country. But now it is not called dowry though.  It is called "the gift" that the bride's parents give( which is decided by groom's parents) to the bride and groom so they can live happily. Very smart. Not everyone in the country take dowry but those who do or did. Shame on you. 
Image source: Pixabay

Thursday, October 26, 2017

తరాలు - అంతరాలు

తరాలు - అంతరాలు

Image source:Pixabay

చాలా ఏళ్ళ క్రిందట :

    ఒక ఊరిలో సూర్యకాంతం, రమణ రావు అనే దంపతులు ఉండేవారు. వారు చాలా ధనవంతులు. ఇంటి నిండా నౌకర్లు. వారికి ఒక కొడుకు, ఒక కూతురు. కొడుకు పేరు రవీంద్ర. కూతురి పేరు సుశీల. ఇంట్లో అన్ని పనులు నౌకర్లు చేసినా ,  వంట పని మాత్రం సూర్యకాంతం చేసేది . భర్తకి , పిల్లలకి వండిపెట్టడం ఆమెకి చాలా ఇష్టం. సూర్యకాంతంకి  కొన్ని చాదస్తాలు, పట్టింపులూ  ఉన్నాయి. పని వాళ్ళని వంట ఇంట్లోకి రానిచ్చేది కాదు. తనకు వంటింట్లో సహాయానికి తన దూరపు బంధువు ఒక ఆవిడని పెట్టుకుంది. ఆవిడ పని కూరగాయలు తరగడం, సూర్యకాంతంకి కావలసినవి అందివ్వడం. వంటపని కాకుండా సూర్యకాంతంకి  ఇంట్లో వేరె పనులు కూడా ఉండేవి. అవి పని వాళ్ళకి పనులు అప్పచెప్పడం, వాళ్ళు ఆ పనులు సరిగ్గా చేసారో లేదో చూడడం,వారికి సమయానికి జీతాలు ఇవ్వడం ఇలా. కాలం గడిచింది. పిల్లలు పెద్దవాళ్ళు అయ్యారు. ఇద్దరికీ పెళ్లిళ్లు చేసారు. కొడుకుకి పట్టణంలో ఉద్యోగం. పెళ్లి అయినా మరు రోజే తన పెళ్ళాం సురేఖ ని తీసుకొని వెళ్ళిపోయాడు. సురేఖ కూడా పట్టణంలో ఉద్యోగం చేస్తోంది. ఇద్దరు పని చెయ్యకపోతే పట్టణంలో కష్టం అన్నాడు రవీంద్ర. 

                       కొన్ని రోజులకి పిల్లల మీద బెంగ పెట్టుకుంది సూర్యకాంతం. ఒక సారి చూసి వద్దామని అంది భర్తతో. భార్య మాట ఎప్పుడూ కాదనని రమణారావు సరే అన్నాడు. మరుసటి రోజు కూతురి వద్దకు బయలుదేరారు. కూతురికి పెళ్లి చేసి పంపినప్పుడు ఆమె వెంట ఒక పని పిల్లను కూడా పంపారు. తల్లి,తండ్రిని చూడగానే సుశీల ఎంతో ఆనందపడింది. వంట వాళ్ళతో సకల వంటలు చేయించింది. అస్సలు సూర్యకాంతంని  ఒక్కసారి  కూడా వంట ఇంటి వైపు వెళ్ళనివ్వలేదు. కూతురు ఒక్క పని చెయ్యకుండా నౌకర్లు అన్ని పనులు చేసేస్తుంటే ఆమె రాజా యోగం చూసి వారు ఎంతో ఆనందించారు. అక్కడ కొన్ని రోజులు ఉండి  కొడుకు దగ్గరికి బయలుదేరారు.

                         కొడుకు ఉండేది ఒక పెద్ద పట్టణం. ఒక అద్దె ఇంట్లో ఉంటున్నాడు. మేము  సహాయం చేస్తాము ఇల్లు కొనుక్కో అంటే నేను నా డబ్బుతోనే కొంటాను అన్నాడు. ఆ ఇంట్లో ఒకే ఒక పని మనిషి . తనే ఇంటి  పని ,వంట పని చేస్తోంది. అది సూర్యకాంతంకి నచ్చలేదు. ఆ పిల్ల వంటఇంట్లోకి  వెళ్లడం తనకు ఇష్టం లేదని చెప్పింది. సురేఖ ఉద్యోగంకి వెళ్ళాలి కనుక ఆ పిల్ల సహాయం చెయ్యకపోతే కష్టం అనింది. తను ఉన్నన్ని రోజులు తానే వంట చేస్తాను అనింది సూర్యకాంతం. మరుసటి రోజు వంట ఇంట్లోకి వెళ్ళింది సూర్యకాంతం. అక్కడ కట్టెలపొయ్యికి బదులు గ్యాస్ పొయ్యి ఉంది. రుబ్బు రోలు బదులు మిక్సీ ఉంది. కత్తిపీట బదులు ఒక చెక్క,కత్తి ఉన్నాయి. ఆమెకి  అలవాటు లేదు.  కోడలిని సహాయం అడిగింది. ఆమె ఆఫీసుకి వెళ్లే హడావుడి లో ఉంది. అత్తగారి మీద కోపం ముంచుకొచ్చింది. అది దిగమింగుకొని గబగబా వంట చేసింది. సాయంకాలం వచ్చాక వచ్చాక అవి ఎలా ఉపయోగించాలో చెప్పింది. ఆమెకి ఇంకా గందరగోళంగానే ఉంది. రోజు ఎదో చెయ్యాలని వంట ఇంట్లోకి వెళ్లడం,అర్ధం అవ్వక కోడలిని పిలవడం తను వచ్చి అన్ని పనులు చేసేది. అంత వరకు పని మనిషి అన్ని చేస్తుంటే సుఖంగా ఉండేది ఇప్పుడు  సురేఖకు పని ఎక్కువ అయ్యి చిరాకు వచ్చేస్తోంది. మొగుడికి చెప్పింది. " ఇంటి పనంతా పని మనిషి చేస్తోంది కదా, వంట ఒక్కటి చెయ్యడానికి ఎందుకంత బాధ " అన్నాడు. ఆమెకి కోపం ముంచుకొచ్చింది. కొద్దీ సేపు గొడవ పడ్డారు. మరుసటి రోజు మళ్ళి  మామూలే. 

                      ఆ రోజు శనివారం. మరుసటి రోజు సెలవు కాబట్టి  వడలు చేద్దాము అనింది సూర్యకాంతం సురేఖతో.రవీంద్రకు వడలు చాలా ఇష్టం.  రోజు లాగ హడావిడి లేదు కదా ఆలస్యంగా లేచి చెయ్యొచ్చులే అనుకుంది సురేఖ. కానీ తెల్లవారుజామునే సూర్యకాంతం వచ్చి లేపింది. ఇప్పటినుంచి పిండి రుబ్బుతే కానీ సమయానికి టిఫిన్ పెట్టలేము అనింది. ఆదివారం కూడా సరిగ్గా నిద్రపోనివ్వని అత్తగారి మీద చిర్రెత్తుకొచ్చింది. మిక్సీ లో వేస్తే గంటలో అయిపోతుంది పోయి పడుకోండి అని విసుక్కోని వెళ్ళిపోయింది. కోడలి ప్రవర్తన అస్సలు నచ్చలేదు సూర్యకాంతంకి . నిద్ర లేవగానే సురేఖతో అనింది "ఏంటమ్మాయి నేను వచ్చినప్పటినుంచి చూస్తున్న మొగుడికి ,అత్త మామలకి వండిపెట్టడానికి అంత బద్ధకం,విసుగు  అయితే ఎలా? ఇక్కడ  ఇన్ని పరికరాలున్నాయి.  వాటివల్ల సగం పని తగ్గిపోతోంది. అయినా కూడా కష్టం అంటున్నావు. మా ఊరిలో ఇలాంటివి ఏమి లేవు అయినా నేను ఒక్క రోజు కూడా  విసుక్కోకుండా ఎంత మందికి ఎన్ని వండిపెట్టలేదు." అంతే ఇంక  సురేఖ ఆపుకోలేక పోయింది "ఏంటండీ మీరు ఆలా మాట్లాడుతున్నారు. మీకు వంటిల్లు తప్ప వేరే లోకం తెలియదు. కానీ నా పరిస్థితి అది కాదు కదా . రోజుకి 8 గంటలు ఆఫీసులో పని చేసి వస్తాను. అక్కడ ఎన్ని తలనొప్పులొ మీకు తెలుసా. ఆఫీస్ నుంచి అలసిపోయి వచ్చాక కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకోవాలి అనిపిస్తుంది. కానీ మీరు వచ్చాక అది అస్సలు కుదరట్లేదు. ఆఫీస్ నుంచి వచ్చిన వెంటనే వంటింట్లో దూరాలి . ఆ పనిపిల్ల వంట చేస్తుంటే తక్కువ కులం అని చేయనివ్వరు. మీరు  చెయ్యలేరు. నేను ఎదో తిప్పలు పది చేస్తుంటే పేర్లు పెడుతున్నారు. మీకేంటి అక్కడ వంటింట్లో సహాయం చెయ్యడానికి వంటింట్లో మనుషులు ఉన్నారు. ఎన్ని వంటలయిన చేస్తారు" అనేసి వెళ్ళిపోయింది. అంతే ఆ రోజు వడలు చెయ్యలేదు. ఆలా మొదలయ్యి వాళ్ళ మధ్య ఎన్నో గొడవలు వచ్చేవి. సూర్యకాంతం కి కోడలు తన పద్దతిలో పనులు చెయ్యాలని . సురేఖకి తన ఇష్టానికి ఎందుకు వదలరు అని గొడవ సగంసేపు. కాలం గడిచింది. సురేఖ-రవీంద్రకి ఒక కొడుకు,ఒక కూతురు పుట్టారు. సురేఖ కొడుకు పుట్టాక ఉద్యోగం మానేసి పిల్లల్ని పెంచడంలో బిజీ అయిపొయింది. రవీంద్ర అప్పటికి మంచి పోస్టులోకి వచ్చేసాడు కాబట్టి ఆర్ధిక ఇబ్బందులు ఇప్పుడు లేవు. పిల్లలు పెద్దవాళ్ళు అయ్యి ప్రయోజకులు అయ్యాక పెళ్లిళ్లు చేశారు. వారు పెళ్లయ్యాక విదేశాలకి వెళ్లిపోయారు.

కొన్ని సంవత్సరాల క్రిందట:

                      కొన్ని ఏళ్ళ  తరువాత పిల్లల్ని చూడడానికి వెళ్లారు. ముందు కొడుకు దగ్గరికి వెళ్లారు. వెళ్లిన రోజు కోడలి చేతి వంట తిన్నారు. ఎంతో రుచిగా ఉన్నాయి. కొడుకు సుఖపడుతున్నాడు అని సంతోషించారు. కొడుకు సొంత ఇంట్లో ఉంటున్నాడు. అది చాలా పెద్దది. రవీంద్ర రిటైర్ అయ్యాక కానీ సొంత ఇల్లు కొనుక్కోలేకపోయారు. కానీ కొడుకు లోను తీసుకొని మరి ఇంత పెద్ద ఇల్లు కొన్నాడు. కొడుకు ధైర్యం చూసి ఆశ్చర్యపోయారు.

                  మరుసటి రోజు ఉదయం బ్రెడ్డు ఇచ్చింది టిఫిన్ కి. వాళ్ళు రోజు అదే  తింటారు అని చెప్పింది. రవీంద్ర సురేఖకేమో రోజు ఇడ్లిలు, దోశలు తినడం అలవాటు. కొంచెం ఇబ్బందిగా అనిపించినా తిన్నారు. కాఫీ నిమిషంలో మైక్రోవేవ్ లో వేడి చేసి ఇచ్చింది. అన్నం రైస్ కుక్కర్ లో పడేసింది. రెండు రెడీమేడ్ కూరలు ఫ్రిడ్జిలోంచి తీసి వేడి చేసింది. రాత్రికి చపాతీలు  కూడా రెడీమేడే . వాళ్ళకేమో ఏ పూటకి  ఆ పూట వేడి వేడిగా వండుకొని తినడం అలవాటు. ఇది  అంతా కొత్తగా ఉంది. రోజు ఇదే తంతు.  ఒక్క శనివారం, ఆదివారం ఫ్రెషగా వండుతుంది కోడలు. కోడలు ఆఫీసుకి  వెళ్ళాలి కాబట్టి మైక్రోవేవ్, డిష్ వాషర్ , కాఫీ మేకర్, ఒవేన్, స్టవ్ ,ఎలా వాడాలో అన్ని చూపించింది. ఈమెకి మిగితా పనులు చేతకావు కాబట్టి అంట్లు తోమడం,ఇల్లు శుభ్రం చెయ్యడం,  బట్టలుతకడం తానే చేసేది. అంతే కాక రోజు పోదున్నే వంటకి కావాల్సిన కూరగాయలన్ని తరిగి పెట్టేది. ఒక రోజు సురేఖ  కోడలితో రోజు బ్రెడ్డు తింటున్నాము కదా రేపు దోశలు చేద్దామని చెప్పింది. కోడలు  సరే అని ఒక అలమారా తెరిచింది. అందులో రకరకాల టిఫిన్లకి ఒక్కొక్క ఇన్స్టంట్ పొడి ఉంది. ఒక ప్యాకెట్ తీసి అందులో నీళ్ళు కలిపి దోశలు పొయ్యడమే అని చెప్పింది. ఇంక సురేఖ ఉండబట్టలేకా అనేసింది " ఇంత  బద్ధకం ఏంటి నీకు. ప్రతి దానికి రెడీమేడ్ వాడుతావు.వంట పని ఎలాగూ నేను చేస్తున్నాను కదా నువ్వు టిఫిన్ పని ఒక్కటి చూడలేవా? ఇలా రోజు రెడీమేడ్వి తింటే మీ ఆరోగ్యాలు ఏమి కావాలి. ఆఫీస్ నుంచి వచ్చాక కొంచెం ఓపిక తెచ్చుకొని చెయ్యలేవు. నేను ఉద్యోగం చేసేటప్పుడు రోజు ఇంటికి వచ్చాక వేడి వేడిగా వండిపెట్టే దాన్ని. మా వాడికి అలాగే అలవాటు " అని. దానితో కోడలికి చిరాకేసింది "ఏంటండీ మీరు. రోజు ఆఫీసులో లక్ష తలనొప్పులతో అలసిపోయి ఇంటికి వచ్చి కాసేపు విశ్రాంతిగా కూర్చోవడానికి లేదు. మళ్ళి ఇంట్లో పనులు చెయ్యాలి. మీ లాగా నాకు పని మనిషి ఏమైనా ఉందా ? ప్రతి పని నేనే చెయ్యాలి. శని వారాలు, ఆదివారాలు ఏ పూటకి ఆ పూత వేడిగా వండిపెడుతున్నా కదా? " అని విసురుగా వెళ్ళిపోయింది.

                         ఆమె వెళ్లి జరిగినదంతా మొగుడికి చెప్పింది. అతను ఆమెను సముదాయించకుండా " ఇప్పుడు ఏమయ్యిందని  నీకు అంత బాధ. ఇంటికి వచ్చిన వాళ్ళు పని చేస్తారని నువ్వు  ఎలా ఆశిస్తావు. అయినా నువ్వు అంత కష్టపడేది  ఏముంది. ఇల్లు క్లీన్ చెయ్యడానికి వాక్యూం క్లీనర్ ఉంది, గిన్నెలు కడగడానికి డిష్ వాషర్ ఉంది, బట్టలు పిండడానికి వాషింగ్ మెషిన్ ఉంది. మళ్ళి నీకు సహాయం ఎందుకు?" అన్నాడు. దానితో ఆమెకు ఇంకా మండింది. "ఇంటికి వచ్చిన వాళ్ళనుంచి ఆశించడం తప్పే కానీ మీ నుంచి ఆశించడంలో తప్పు లేదు కదా. ఆ పనులన్నీ అంత సులువు అయినప్పుడు మీరు ఎందుకు చెయ్యరు. ఏ రోజైన ఒక్క పనిలో సహాయం చేశారా? 24 ఘంటలు పని, టీవీ , కంప్యూటరు తప్ప ఏమి చెయ్యరు. నేను కూడా మీ లాగే 8 ఘంటలు పని చేస్తాను ఆఫీసులో. మరి నాకు కూడా మీ లాగే విశ్రాంతి అవసరం లేదా? లంకంత కొంపని శుభ్రం చెయ్యడం ఎంత కష్టమో మీకు  తెలుసా? డిష్ వాషెర్ లో, వాషింగ్ మెషిన్ లో ఎవరు లోడ్ చేస్తారు? బట్టలు మడతపెట్టి, ఇస్త్రీ చెయ్యాలి. ఇవన్నీ నాకు పెళ్ళికి ముందు అలవాటు లేని పనులు అయినా కూడా నేర్చుకొని రోజు నోరు మూసుకొని చేస్తుంటే నేను ఏమి చెయ్యనట్టు మాట్లాడుతున్నారు" అంది. ఇవన్నీ సురేఖ వినింది. కోడలికి చాలా పొగరు అనుకుంది. మొగుడంటే అస్సలు గౌరవం లేదు అనుకుంది. తన కొడుకుని రాచిరంపాన పెడుతోందనుకుంది. ఎలాగో అక్కడ 3 నెలలు గడిపి కూతురి దగ్గరికి బయలుదేరారు.

                          కూతురి ఇల్లు కూడా చాలా పెద్దది. కోడలి లాగే కూతురు కూడా అన్ని రెడీమేడ్ వంటలే పెట్టింది. రవీంద్ర అన్నాడు సురేఖతో "ఏంటి సురేఖ ఇక్కడ కూడా రెడీమేడ్ గొడవేనా" అని. దానికి ఆమె "పాపమండి అది ఇంట్లో పనులు, ఆఫీస్ పనులతో అలసిపోతుంది. కోడలి దగ్గరే సర్దుకుపోయాము. మనం దాని తల్లి తండ్రులయ్యుండీ అర్ధం చేసుకోకపోతే ఎలా" అని అనింది. ఆమెకి తెలియని విషయం ఏంటి అంటే కూతురికి, కోడలికి మంచి స్నేహం ఉంది. ఆ రోజు జరిగిన గొడవ కోడలు కూతురికి చెప్పింది. సురేఖ కూడా కూతురికి ఫోన్లో చెప్పింది ఆ రోజు.

                            కొన్ని రోజుల తరువాత  కూతురు సురేఖని అడిగింది "ఇక్కడ ఎలా ఉంది" అని. దానికి సురేఖ చాలా సౌకర్యంగా ఉంది అని చెప్పింది. రోజు రెడీమేడ్ వంటలు పెడుతున్నందుకు క్షమించమనింది . దానికి సురేఖ తానూ ఏమి అనుకోలేదని, కూతురికి ఆఫీస్ పనులతో ,ఇంటి పనులతో సరిపోతుంది కదా, తానూ అర్ధం చేసుకోగలను అని చెప్పింది. అప్పుడు కూతురు అనింది "అమ్మా ! వదిన పెట్టినట్టే నేను కూడా రెడీమేడ్ వంటలే పెట్టాను. కానీ నువ్వు నన్ను ఒక్క మాట  అనలేదు. పైగా అర్ధం చేసుకోగలను అన్నావు. మరి వదిన విషయంలో ఎందుకు అర్ధం చేసుకోలేకపోయావు? తనకు బద్ధకం అన్నావు. నాకు నా మొగుడు ఇంటి పనులలో ఎంతో సహాయం చేస్తాడు. అక్కడ అన్నయ్య ఒక్క పనిచెయ్యడు . వాడు ఆలా ఉండడానికి ఒక రకంగా నీ పెంపకమే కారణం. మొగవాడు ఇంటి పనులు చేస్తే లోకువ అయిపోతాడు అని చిన్నపటినుంచి వాడికి బోధించావు. ఇక్కడ చూడడానికి  మెషీన్ల వల్ల అన్ని పనులు చాలా సులువుగా ఉన్నా  మనం కూడా చెయ్యాల్సిన పనులు చాలా ఉంటాయి. నువ్వు చదువుకున్న దానివి కొంచెం కష్టపడితే నీకు అన్ని పనులు అర్ధం అయ్యేవి.  కానీ నువ్వు ప్రయత్నం చెయ్యలేదు. ఎందుకంటే కోడలు ఉండగా నేను ఎందుకు పనులు చెయ్యాలి అనే భావన. కూతురు కష్టపడుతుంటే చూడలేవు  కానీ కోడలికేమో పొగురున్నావు. ఇది ఎక్కడి న్యాయం అమ్మా. కోడలు, కూతురు ఎప్పుడూ సమానం కాదు కాదమ్మా?"  సురేఖకు తన తప్పు తెలిసివచ్చింది. తన ప్రవర్తనకి సిగ్గు పడింది. చాలా ఏళ్ళ క్రిందట తన అత్తగారితో తనకు జరిగిన గొడవ గుర్తొచ్చింది. కోడలు నిజానికి చాలా మంచి పిల్ల. ఆ రోజు ఎదో చిరాకుతో ఆలా అన్నా  తరువాత తనను ఎంతో బాగా చూసుకుంది. తానే అన్ని మనుసులో పెట్టుకొని ముభావంగా ఉన్నింది అక్కడ ఉన్నన్ని రోజులు. ఇక నుంచి ఊరికే చెప్పడం కాదు నిజంగానే కోడల్ని కూతురితో సమానంగా చూసుకోవాలి అనుకుంది.

Author's note: ప్రతి తరంలోను ఎన్నో మార్పులు ఉంటాయి. ఇక్కడ వంటిల్లు, వంటింటి పరికరాలు ఉదాహరణగా చేసుకొని చెప్పాను. . కానీ ఇలాంటివి ఎన్నో. అటు తరం వారు ఇటు తరం వారు అర్ధం చేసుకొని సర్దుకు పోతే ఏ కుటుంబంలో ఎలాంటి గొడవలు ఉండవు .